baze.djunkiii, Nitestylez DE (23/05/2021)
Another most recent album outing coming in from the vaults of El Negocito Records these days is "Live At Padova", the November 30th, 2k18 recorded live performance by the Free Improv trio known as Lauroshilau which consists of Audrey Lauro, Yuko Oshima and Pak Yan Lau. Combining alto saxophone and preparations, drums as well as toy pianos, synths and various electronic devices the musical triumvirate embarks on a well fascinating, roughly 43 minutes spanning journey into a sonic dreamworld, an amalgamation of haunted and x or enchanted Ambient atmospheres accompanied by fluttering, microtonal sax additions and echoes of a Cosmic / Berlin School informed attitude later evolving into a combination of dark, brooding, tectonic low end shifts paired with intense, spiralling layers of FreeJazz-leaning saxophone lines as well as ominous and danger-heralding drums rolling up to the surface from the earths innermost core, subsequently breaking down to brittle, electroacoustic near silence and taking a turn towards an extended sequence of haunting UnAmbient and highly experimental electronic soundscapes for a closing. What a ride.

Jack Chuter, ATTN:Magazine UK (15/05/2021)
We begin on a magic rim. The cymbals of Yuko Oshima stir with restless potential, peering over the edge; the saxophone of Audrey Lauro leaks like the heavier outbreaths of someone on the verge of waking up; the electronics of Pak Yan Lau dance like the glow of oncoming ambulance lights. The improvisers stay right here, toes over the brink, foretelling a louder fate without ever stepping into it. Each sound like a cryptic detail that emboldens the prophecy, so vivid as to verge on the concrete while remaining within the realms of ethereal promise. Together they coat silence like dry ice, with all the theatrical anticipation that comes with it. This instrument configuration – drums, sax, electronics – feels somewhat primed for charging straight into explosive states, as if a certain alchemical math makes it inevitable. And while lauroshilau do eventually allow themselves to be pulled toward higher volume, they never cease to be mindful of this tension between gravitational obedience and resistance. Each player draws vigilance from the negotiation between these extremes.

Yet the irony is that the noisier moments, the spectre of which hang over the whole of live at Padova, are completely unexpected in form. Drums clunk and crash like buckled machinery gears, saxophone writhes into knots, while the toy pianos and synths arrive as splats of intensity. Occasionally the sudden arousal of one instrument – say, a burst of percussive pummelling – isn’t indulged by the others, with a solitary player stepping forth as the others observe cautiously from the corners, once again resisting the temptation to be dragged into collective blowout. This is improvisation projected from an unblinking, vigorous state of awareness, relentlessly shaking instinct loose from habit. There’s not one moment throughout these 40 minutes when lauroshilau loosen their grip on the moment.

Eric Therer, JazzMania (11/05/2021)
Lauroshilau : contraction des patronymes d’Audrey Lauro, Yuko Oshima et Pak Yan Lau. A trois, ces demoiselles s’aventurent sur les routes de traverse, celles peu fréquentées d’une musique construite avec des embouts, des petits riens, des riens du tout même. Ces dernières années, leurs noms sont revenus de plus en plus régulièrement à l’affiche de petits clubs et d’espaces culturels de nos contrées mais, habituellement et il faut le déplorer, devant des publics initiés. Lauro explore les cavités et taquine les touches d’un saxophone alto. Oshima officie à la batterie en assignant à son instrument de bien étranges pulsations. Lau joue et se joue de ses pianos jouets et d’autres claviers encore. L’alchimie qui se dégage de cette combinaison improbable se révèle au fur et à mesure que l’écoute s’installe. Une écoute qui requiert une concentration sur des petits détails sonores mais qui réclame également une attention soutenue de la part de l’auditeur, l’invitant à laisser ses préjugés au placard. Totalement improvisée, cette seule et unique pièce d’une quarantaine de minutes a été enregistrée live au Centro d’Arte de Padoue. Pour peu, en fermant les yeux et en ouvrant bien les oreilles, on se croirait dans la salle, perdu quelque part au milieu de l’audience.

Philippe Elhem, Le Vif Focus (08/04/2021)
Lauroshilau mêle les noms des musiciennes qui forment cet étonnant trio: les Belges Audrey Lauro, saxophoniste alto, Pak Yan Lau, pianiste jouant des toys piano, synthés et diverses électroniques, et la batteuse et percussionniste japonaise Yuko Oshima. Leurs deux pièces totalisant 42 minutes, enregistrées lors d'un concert donné à Padoue en novembre 2018, offrent une musique improvisée à partir d'un cadre prédéfini qui, au cri, substitue une exploration basée sur une écoute intériorisée dont la retenue peut frôler le murmure. Cette traversée musicale entremêle chacune des intervenantes dans un tissu sonore continu relevant d'une forme de minimalisme qui constitue une évolution formelle parmi les plus passionnantes apparues ces dernières années dans le domaine de l'improvisation libre. Au final, Live at Padova se révèle être une petite merveille qui, à chaque nouvelle écoute et selon l'attention que l'on porte à l'une ou l'autre des musiciennes, change la perception que nous avons de cette fascinante aventure sonore tout en la renouvelant.

Herman te Loo, Jazzflits Nederland nummer 354 p.7 (22/03/2021)
Van de uit Hong Kong afkomstige (maar in Brussel woonachtige) toetsenspeelster Pak Yan Lau besprak ik al eerder een intrigerende cd met de Franse (prepared) pianist Lionel Malric ('Duo pour 454 Chordes'; zie Jazzflits 310). Samen met altsaxofoniste Audrey Lauro en drumster Yuko Oshima vormt ze het trio Lauroshilau, dat met dit live-album debuteert. Net als op dat eerder genoemde album wordt er voluit geïmproviseerd, met als doel het neerzetten van intrigerende, surrealistische soundscapes. De drie dames werken aan een totaalgeluid waarin de afzonderlijke elementen van ondergeschikt belang zijn. De afzonderlijke noten worden zelden scherp aangezet, waardoor het gevoel van één doorgaande flow versterkt wordt. Lauro is soms even herkenbaar in de stroom met minimalistische, Evan Parker-achtige figuren, en soms horen we van Oshima iets van een doorgaand ritme. Maar het grootste deel van de 42 minuten durende improvisatie is het raden naar wie wat speelt. Het is volstrekt irrelevant. De luisteraar moet zich maar laten meevoeren en de plaat gebruiken als een soundtrack voor een imaginaire film in het hoofd.

Georges Tonla Briquet, Jazz'Halo (19/03/2021)
Achter de naam Lauroshilau gaan drie eigenzinnige madammen schuil die al een decennium lang de internationale improvisatiewereld afschuimen en overal hun stempel zetten met een doorgedreven mix van electro acoustics. Zo deden ze dat op 30 november 2018 in Padua (Italië) maar ook recent nog in Werkplaats Walter (Brussel).

Lekker in het oor klinkende deuntjes of vlotte melodieën moet je niet verwachten bij dit trio gevormd door Audrey Lauro, Yuko Oshima en Pak Yan Lau. Met respectievelijk saxofoon, drums en allerlei (speelgoed)toetsen opteren ze om de meest bedwelmende soundscapes te creëren, liefst instant. Ze doen dit af en toe aan de hand van basisvoorbereidingen op gebied van klank en textuur maar bovenal verkiezen ze de interactie van het moment. Vrijheid maar nooit teveel is daarbij hun leidraad. Door beperking kan je de focus scherper stellen is nog zo een van hun motto’s.

Wat deze theorie concreet oplevert, valt te beluisteren op deze live cd. Een lange uiteenzetting van zo een veertig minuten waarbij ijle klanken, scherpe tonen, doelgerichte luchtverplaatsingen en percussiefantasieën vloeiend in elkaar overgaan. Ze nemen de tijd om hun verhaal uit te rollen en reiken hints aan maar echt zekerheid krijg je nooit als luisteraar. De drie bepalen samen telkens de definitieve richting. Langzaam worden de contouren van hun plannen net iets duidelijker maar het blijft steeds gissen naar het eindresultaat. Af en toe plaatsen ze een uitroepteken in deze abstracte schijnwereld zoals hier na een kwartier wanneer Lauro vlijmscherpe saxofoonriedels uit haar instrument tovert.

Basis van alles is een esthetische vorm van suggestie die ze hanteren aan de hand van diverse technieken en tegenstrijdigheden in dynamiek. Stilte maakt daarbij deel uit van de muziek, evenals plotse harde uitvallen. Opmerkelijk in Padua was dat er zelfs geen akoestische piano was, Pak Yan Lau ging aan de slag met synthesizer en haar wonderdoos boordevol speelgoed. Alle drie hanteren ze natuurlijk gretig electronics en effecten al dan niet geplukt uit hun eigen archief.

De kracht van dit trio is dat elk optreden anders uitdraait, zoals recent (7 maart 2021) vastgesteld kon worden tijdens een streaming concert vanuit Werkplaats Walter. Om in dergelijke omstandigheden niet te verzanden in triviale concepten of readymades waardoor je als kijker na tien minuten naar een magazine of biertje grijpt, moet je van goeden huize zijn zoals deze drie dames. Bovenal dient vooral ook de regie met de nodige fantasie en branie uitgewerkt worden. En dat is steeds het geval bij Werkplaats Walter.

Eyal Hareuveni, Salt Peanuts (07/03/2021)
The trio lauroshilau – Belgian alto sax player Audrey Lauro and sound artist and toy piano player Pak Yan Lau (who has roots in Hong Kong) and Japanese, France-based drummer Yuko Oshima, explores highly personal strategies to free-improvisation, ranging from minimalist and electro-acoustic, ambient soundscapes to free-form bursts of energy. The trio was founded in 2013 and «Live in Padova» is the sophomore album of the trio, following the self-titled debut album (Creative Sources, 2014), and was recorded live at Centro d'Arte Padova in November 2018.

Lauro has a wealth of experience in the Belgian experimental music scene, having played with Marc Ribot, Veryan Weston, Peter Evans, Carlos Zingaro and Sabu Toyozumi. Pak Yan Lau has shared music with wonderful musicians such as Chris Corsano, Akira Sakata, Mette Rasmussen, Eve Risser. These gifted improvisers refuse to surrender to any established music form or convention, but follow their very own strong but enigmatic logic, simply letting the music happen.

The 40-minute piece negotiates patiently and slowly with silence, extended breathing techniques and other extended percussive techniques and subtle, mysterious sounds, often sketching tense cinematic narratives. This bewitching piece develops, shifts and morphs in an organic flow between quiet and contemplative segments and restless, disquieting ones, stressing highly attentive and conversational interplay, and with a strong focus on timbre and pure sound. The live setting, as well as the profound, mutual understanding of Lauro, Yan Lau and Oshima, promises that every sound seems inevitable and beautifully strange, and all these sounds accumulate into fascinating labyrinthine textures.

Guillaume Belhomme, Le Son du Grisli FR (07/03/2021)
Avec Audrey Lauro (saxophone alto et préparations) et Pak Yan Lau (piano-jouets, synthétiseurs et électronique), Yuko Oshima forme Lauroshilau, formation-valise, de ces valises qui auraient ému Petiot : imaginez, trois corps à l'intérieur. C'est ainsi un trio qui fut enregistré le 30 novembre 2018 au Centre d'Arte de Padoue.

C'est ici la seconde référence de la discographie du trio. Les toiles que tendent l'électronique et les éléments de batterie invitent à prendre dès le début de l'improvisation un peu de distance avec l'écoute même. Les sons prendront place autour d'elle : fonte, approche, fuite, toutes en équilibre, et qui tournent. Ici et là, les trois musiciennes se permettent une incartade : c'est d'abord le saxophone qui invective, puis un tambour qui gronde, enfin l'électronique qui avale l'entière composition. Si les cartes n'en sont pas brouillées, elles s'envolent. Nous les regardons retomber, disparaître.

Cees van de Ven, Draai om je Oren NL (05/03/2021)
Met Lauroshilau visa versa Mars
De cd schuift in mijn speler juist op het moment dat Marsrover Perseverance geland is op Mars. Deze gaat de komende jaren ondermeer op zoek naar sporen van vroeger leven. Spannend !
Over consistentie gesproken, wat een toeval. Vanaf het begin van de cd is de associatie van wat je hoort en de verbeelding van het desolate Marsoppervlakte langdurig aanwezig.

Het onbekende, vreemde en spannende van deze missie en wat het nog teweeg gaat brengen is ook van toepassing op wat deze muzikale thriller met je doet.

Het is fascinerend dat je in deze lange soundscape totaal geen behoefte hebt te weten welk instrument je hoort maar enkel gefocust bent op geluid, klankbeeld en de subtiele detailleringen ervan. Minimal electro acoustic soundscapes met doorzicht en fijnzinnige, zachtaardige geluiden allerhand. Pure schoonheid !

Hoewel je dit concert maar wát graag live had willen meebeleven, maakt de door Giovanni Di Domenico uitstekend gemasterde cd je aangenaam deelgenoot van wat de musici aan saamhorigheid, intense interacties en empathie tot stand hebben gebracht.

Na ruim veertig minuten land je, een zalige muzikale belevenis rijker, weer terug op aarde.

Wederom een parel in de el Negocito Record collectie.

Dani Heyvaert, Rootstime (03/03/2021)
Een van de vele, vaak al te goed bewaarde geheimen uit de Belgische jazz-scene bestaat uit drie dames die vanuit Brussel langzaamaan bezig zijn zich naar de wereldtop van de improvisatiewereld te spelen. Saxofoniste Audrey Lauro, drumster Yuko Oshima en toetseniste Pak Yan Lau zijn van die typische muzikale duizendpoten, die in meerdere projecten te bekijken en beluisteren zijn, en dus af en toe ook samen optreden. Dat gebeurde dus ook die 30ste november 2018, toen ze aan de slag waren in de Centro d’Arte in het Italiaanse Padua. Dat concert werd opgenomen en bleef in de lade liggen tot ergens in mei 2020 iemand aan de masters begon te werken en nu, een dik half jaar later het Gentse El Negocito Records -huis van vertrouwen voor muzikanten die ver van de platgetreden paden actief zijn- de plaat uitbrengt.

Eén nummer slechts op de CD, maar dan wel eentje van ruim 42 minuten, waarin de drie muzikanten , zonder zich aan enig vormvoorschrift te houden, een heel eigen muzikale taal weten te ontwikkelen. Dat schuurt en wringt, dat streelt en bijt, dat doet vanalles, maar het resultaat is wel heel bijzonder: beginnend bij een minimale electro-akoestische soundscape, wordt langzaam toegewerkt naar een uitbarsting van energie, die al evenmin aan vormvereisten lijkt te voldoen, aar die wonderwel de weg bereiden voor enkele ronduit raadselachtige passages, waarin klanken en stiltes vrolijk over elkaar heen buitelen.

Voor veel mensen zal dit als “herrie” overkomen, maar wie wil luisteren, zal ontdekken dat de drie zorgvuldig het stuk opbouwen en een spanningsboog weten te creëren, die een heus muzikaal verhaal overspant. Doordat het hier om live-opnames gaat, ben je als luisteraar getuige van iets heel bijzonders: er is de interactie tussen de drie muzikanten, die elkaar blindelings lijken aan te voelen, maar er is evengoed de onuitgesproken interactie met het publiek. Kennelijk voelen de muzikanten dat dat publiek verwachtingen heeft en spelen ze in op het aanvoelen dat zij van die verwachtingen hebben.

Dat subtiele, haast onmerkbare en bij momenten nauwelijks hoorbare samenspel van elementen -je voélt als het ware hoezeer de aanwezige luisteraars op het puntje van hun stoel zitten- leidt tot een heel bijzondere luisterbeleving. Dit is 42 minuten haast ademloos luisteren, want als je even niet oplet ben je één of andere noot of lijn kwijt en je moet dit dus meermaals kunnen beluisteren, voor je de hele gebeurtenis doorhebt. Jammer genoeg is dit geen DVD geworden, want ik ben er van overtuigd dat ook het visuele aspect nog voor een extra had kunnen zorgen.